Monday, November 06, 2017

சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழா 2016 – அனைத்துலக அறிவுண(ர்)வு புஃபே.

இலண்டனின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளரைச் சந்திக்கவேண்டுமா, இந்தோனேசியாவிலிருந்து முதன்முறையாய் ஆங்கிலத்தில் எழுதி கவனம்பெற்ற எழுத்தாளர் என்ன சொல்கிறார்சிறுகதையையோ நாவலையோ படமாக்குவது பற்றி என்ன தெரியவேண்டும் உங்களுக்குகவிதையின் மொழியும் வகைகளும் என்ன, மொழிபெயர்ப்புப் பற்றி தெரியவேண்டும் உங்களுக்கு, புலம்பெயர் வாழ்வின் அவலம் இலக்கியத்தில் எப்படிச்சொல்லப்பட்டிருக்கிறது, குழந்தைகளுக்கான இலக்கியம் பற்றியோ, அவர்களுக்கான பயிற்சியோ வேண்டுமா? பல்வேறு எழுத்தாளுமைகளின் பேச்சையோ கருத்தையோ ஒரேஇடத்தில் கேட்க இயலுமா? இவை அத்தனைக்கும் ஒரே பதிலாய் அமைந்தது, சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழா 2016.

இருவருடங்களுக்கு ஒருமுறைஎன 1986ஆம் ஆண்டு துவக்கப்பட்ட சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழா, 2011முதல் வருடம் ஒருமுறைஎன மாற்றம்கண்டு இந்தவருடம் 19வது விழாவாக நவம்பர் 4முதல் 13வரை பத்துநாட்களுக்கு நடந்தேறியது.

சிங்கப்பூர் தேசிய கலைகள் மன்றம் (National Arts Council) பல்வேறு ஆதரவு அமைப்புகளுடன் இணைந்து நடத்தும் இந்நிகழ்வில், உலகமிருந்தும் சிங்கப்பூரிலிருந்தும் ஏறக்குறைய 330 எழுத்தாளர்களும் கலைஞர்களும்  பங்குபெற்றனர்.

எப்போதும் ஆங்கில வார்த்தையொன்றே பின்புலபொதுக்கருவாகக் (theme) கொள்ளப்படும் இந்நிகழ்வில், இவ்வாண்டு ரு முக்கிய மாற்றம் செய்ய்ப்பட்டது. உலகத்தை இணைக்கும் ஒற்றைச்சொல்லும் தெற்காசிய நாடுகளில் அன்பையும், காதலையும், கனிவையும் குறிக்கும், மலாய் வார்த்தையான ஸயாங்’ (Sayang) என்ற வார்த்தை, 2016 எழுத்தாளர் விழாவின் பின்புலபொதுகருவாகக் கொள்ளப்பட்டது. சென்றவருடம், ”கனவுகளின் தீவு” (Island of dreams)  என்பது தீம்வார்த்தையாகக் கொள்ளப்பட்டது நினைவிருக்கலாம்.

அமெரிக்காவின் புகழ்பெற்ற எழுத்தாளர்பத்திரிகையாளர் Lionel Shriver  (We Need to Talk About Kevin,  The Mandibles: A Family, 2029-2047) புலிட்சர் விருதுபெற்ற அமெரிக்க இந்தியர கவிஞர்  Vijay Seshadri  (The Disappearances), கேன்ஸ் விழாவில் விருதுபெற்ற புலம்பெயர் வாழ் எழுத்தாளர்நடிகர் ஷோபாசக்தி (பிரான்ஸ்/இலங்கை), அமெரிக்க இந்திய எழுத்தாளர்  Karan Mahajan (The Association of Small Bombs), ’பனாமா பேப்பர்ஸ்தகவல்திருட்டுகசிவு குறித்து ஜெர்மானிய துப்பறியும் பத்திரிக்கையாளர்  Frederik Obermaier ஆகியோர் இந்தவருட நிகழ்வில் உலக அரசியல், சமூகப்பார்வை குறித்து தன் பார்வைகளைப் பரிமாறிக்கொண்ட முக்கியமானவர்கள்.

புனைவுப்பிரிவு, அனைத்துல எழுத்தாளர்கள் வரிசையில், இந்தோனேசியாவிலிருந்து முதன்முறையாக புக்கர் பரிசுக்குத் தேர்வான Eka Kurniawan,  இங்கிலாந்தின் மில்லியனர்ஸ் கிளப்பில் இடம்பெற்ற எழுத்தாளரான Joanne Harris, Gail Carriger (அமெரிக்கா), Shawna Yang Ryan(அமெரிக்கா-தைவான்), Andrew Michael Hurley(இங்கிலாந்து),  Sabata-mpho Mokae(தென் ஆப்பிரிக்கா);  Mamle Kabu (கானா), A Yi(சீனா), Li Ang(தைவான்), Timothy O’Grady(அமெரிக்க ஐரிஸ்), Sara Baume (ஐரிஸ்), அ.மங்கை(இந்தியா), Jung Young-Moon (கொரியா) Cole Swensen (அமெரிக்கா), Sarah Howe(டி.எஸ் எலியட் பரிசு பெற்ற இங்கிலாந்து கவிஞர்), Gerður Kristný (ஐஸ்லந்து),  Fynn Jamal(மலேஷியா),  Philip Terry (இங்கிலாந்து) ஆகியோரும் கலந்துகொண்டார்கள்.

அபுனைவு வரிசையில் அமெரிக்காவின் Marjorie Perloff, Frank Dikötter (நெதர்லாந்து),  Jonathan Friesen (அமெரிக்கா),  Alberto Manguel (கனடா), Lyn Gardner(இங்கிலாந்து), Mabel Lee (ஆஸ்திரேலியா), Max Lane (ஆஸ்திரேலியா) மற்றும் Marie Silkeberg (சுவீடன்) ஆகியோர் பங்களித்தனர்.

சென்றவருட விழாவின் சிறப்புப்பங்களிப்புக்கு, தீவுகளின் தேசம் இந்தோனேஷியாஎடுத்துக்கொள்ளப்பட்டதைப்போல, இந்த ஆண்டு விழாவிற்கு, சிங்கப்பூருக்கும் ஜப்பானுக்கும் இடையிலான பொன்விழா ஆண்டைக்கொண்டாடும்விதமாக, ”ஜப்பான்” (SWF COUNTRY FOCUS) எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு, பத்து படைப்பாளர்கள் அங்கிருந்து வந்து கலந்துகொண்டு பல்வேறு நிகழ்ச்சிகளை நடத்தினர்.

எழுத்தைத்தாண்டி, நிகழ்கலையின் வடிவமாக இரண்டு நாடகங்களும்  (Between The Lines: Rant and Rave II, மற்றும் Siti Khalijah: An Actress Prepares) அரங்கேற்றம் கண்டன.

இவைதவிர, கேன்ஸ் விழாவில் விருதுபெற்ற தீபன் (Dheepan)  தைவான் டாக்குமெண்டரியான  ”Flowers of Taipei: Taiwan New Cinema” படங்களும் திரையிடப்பட்டு, அதன் படைப்பாளிகளுடன் கலந்துரையாடல் நடந்தது. சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர்களது சிறுகதைகளை அடிப்படையாகக்கொண்ட “One Hour to Daylight” என்ற படமும் திரையிடப்பட்டது.

இவைதவிர இந்த ஆண்டு எழுத்தாளர் விழாவின் புது அங்கமாக, வரைகலை நாவல்கள், கார்ட்டூன் சித்திரங்களை அடிப்படையாகக்கொண்ட உலக படைப்பாளிகள் Miriam Katin (அமெரிக்கா), Mattias Adolfsson (சுவீடன்), Chihoi (ஹாங்காங்), Tita Larasati (இந்தோனெஷியா), Peter Van Dongen (நெதர்லாந்து), Sonny Liew (சிங்கப்பூர்), Troy Chin (சிங்கப்பூர்), Foo Swee Chin (சிங்கப்பூர்) மற்றும் Lim Cheng Tju(சிங்கப்பூர்) ஆகியோரும் கலந்துகொண்டு பங்குபெற்றவர்களுக்கு குறிப்புகளும் பயிற்சியும் வழங்கினர்.

சிங்கப்பூரிலிருந்து நான்குமொழிகளிலும் ஏறக்குறைய 240 படைப்பாளிகள் கலந்துகொண்ட இந்தவருடத்தின் விழாவில், இன்னொரு சிறப்பம்சமாக, சிங்கப்பூர் மலாய் படைப்பாளிகளான தாய்மகள் (Noor HasnahAdam & Nur Aisyah Liyana) இருவரும் இணைந்து தயாரித்து வழங்கிய ‘Genggaman Sayang’ (Love’s Grasp) காட்சியிடலும் ரசிக்கும்படியிருந்தது.

பயிற்சிப்பட்டறை, கலந்துரையாடல், விவாதம், திரையிடல் என சிங்கப்பூரின் நான்குமொழிகளிலும் நடக்கும் நிகழ்வுகளைக் காண, பொதுவாக கட்டணமும் சில நிகழ்ச்சிகளுக்கு இலவச அனுமதியும் வழக்கம்போலிருந்தன.

தமிழிலக்கியத்தைப் பிரதிநிதித்து வந்திருந்தார்கள் இலங்கை-பிரான்ஸ் ஷோபாசக்தி, தமிழ்நாடு, இந்தியா அ.மங்கை, மலேஷியா பூங்குழலிவீரன் ஆகியோர். இவர்கள் தவிர சிங்கப்பூர் சார்பில் கண்ணபிரான், பொன்.சுந்தரராசு, அ.கி.வரதராஜன், லதா, ஷானவாஸ், நெப்போலியன், சித்துராஜ் மற்றும் மாதங்கி ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர். சென்றஆண்டு நடந்த சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழாவில் ஜெயமோகன், நா முத்துக்குமார் ஆகியோர் தமிழகத்திலிருந்தும், மலேசியாவிலிருந்து ம.நவீன், அ.பாண்டியன், ஜெயலக்ஷ்மி ஆகியோரும், சிங்கப்பூரிலிருந்து பலரும் கலந்துகொண்டார்கள்.

சென்றவருடம் ஜெயமோகனோடு, நா.முத்துக்குமாரும் சிங்கப்பூரின் மூத்த கவிஞர் கதுமு இக்பால் அவர்களும் அமர்ந்து கவிதையின்போக்கு குறித்து விவாதித்த அதே அரங்கில், இவ்வருடம் "சொல்லாடல்: விமர்சனம் எனும் இலக்கியப்பரிமாணம்" என்ற விவாதம். பங்குபெற்றார்கள், சிங்கப்பூரின் முக்கிய எழுத்தாளர்களில் மூவரான, திரு இராம கண்ணபிரான், திருமதி சித்ரா ரமேஷ் மற்றும்  எழுத்தாளர் லதா ஆகியோர்.

சிங்கப்பூரின் இன்றைய எழுத்துலகில் விமர்சனத்தின் நிலை, எதிர்காலத் தேவை ஆகியவை பற்றிய கலந்துரையாடலில் சிங்கையின் ஆரம்பகால விமர்சனப்போக்கையும் வரலாறையும் சிறப்பாக பட்டியலிட்டார் திரு.கண்ணபிரான். புதுமைப்பித்தன் எழுதிய விபரீத ஆசைஎன்னும் சிறுகதை ஆபாசாமானது என்றும் அருமையானது என்றும் இருசாரார் இலக்கிய சர்ச்சையை திரு கந்தசாமி வாத்தியார் உள்ளிட்டவர்கள் நடத்த, அதனையொட்டி சிங்கையில் உருவாகிய புயலையும் அதை வெட்டி-ஒட்டி வந்த கருத்துக்களைப்பிரசுரித்து விமர்சனக்கலையை வெகுவாக வளர்த்த மலாயாவின் விமர்சனப் பொற்காலம் குறித்து சபையில் தெளிவாக வைக்க, எண்பதுகளில் படைப்புலகிலும் விமர்சன உலகிலும் ஏற்பட்ட தேக்கத்திற்கான காரணத்தை முக்கியமாய் வைத்து, அதனை ஆராய்ந்து அதனின்று முன்னேற வேண்டிய அவசியத்தை வைத்தார் லதா. தற்கால விமர்சனப்போக்கில் ஏற்படும் மாற்றங்களையும் அதனை ஏற்றுக்கொள்ளமறுக்கும் அல்லது தனிமனிதசுதந்திரத்தைப் பாதிக்கும் விதமாய் எடுத்துக்கொள்ளப்படுவதையும் சொல்லி, படைப்பாளர்களின் முன்னேற்றத்திற்கு விமர்சனம் எவ்வள்வு முக்கியமானது என்பதைச் சொல்லிமுடித்தார் சித்ரா ரமேஷ். நிகழ்ச்சியை மிகச்சரியாய் லகான் இழுத்துக்கட்டி வழிநடத்தியவர் திருமதி சித்ரா சங்கரன்.

நவம்பர் 5 மாலையில் ஷோபாசக்தியும் ஆன்மாவின் அகதியும்என்று தலைப்பிடப்பட்ட ஷோபாசக்தி அவர்களுடனான கலந்துரையாடல் அண்மைய காலங்களில் தமிழில் நடந்த சிறப்பான நிகழ்ச்சிகளில் ஒன்றாயிருக்கும். தமிழீழவிடுதலைப்போராட்டத்தில் தனது சாட்சியத்தை மிகவும் கனமாகப் பகிர்ந்துகொண்ட ஷோபாசக்தி, ஒரு கேள்விக்கு, இப்போது காந்தியைப்பற்றியே அதிகம் நினைப்பதாகவும் படிப்பதாகவும் சொன்னபோது அவை ஒருநிமிடம் கனத்து நிறைந்தது. நிகழ்ச்சியை இறுக்கிப்பிடித்து சிறப்பாய் வழிநடத்திய கவிஞர் நெப்போலியனும் நிகழ்ச்சியின் வெற்றிக்கு ஒரு முக்கியக்காரணம்.

நவம்பர் 6 அன்று நடந்த மற்றுமொரு நிகழ்ச்சியில், தமிழ் எழுத்துலகில் இலக்கிய வகைகள் (கிரைம், மர்மம், அறிவியல் புனைவு கதைகள் போன்றவை) குறைந்துவிட்டனவா? தமிழ்ப் புனைவுக்கதைகள் சராசரி வாசகனை ஈர்க்கும் திறனை இழந்துவிட்டனவா? அனைத்துலக அரங்கிலும் உள்ளூர் எழுத்திலும் தமிழில் இலக்கிய வகைகள் மீண்டும் பெருக்க அவசியம் ஏற்பட்டுள்ளதா? என்று நடத்தப்பட்ட கலந்துரையாடலில் திரு பொன்சுந்தரராசு, ஷோபாசக்தி மற்றும் நெப்போலியன் ஆகியோர் கலந்துகொண்டனர். நிகழ்ச்சியை வழிநடத்தினார் திருச்செல்வி.

நவம்பர் 6 அன்று மாலையின் திரையிடல் நிகழ்வில், பிரான்ஸ் கேன்ஸ் படவிழாவில் பரிசுபெற்ற தீபன்படம் திரையிடப்பட்டு திரு ஷோபாஷக்தியுடன் கலந்துரையாடல் நடத்தப்பட்டது.

நவம்பர் 8 மாலை நடந்த கலந்துரையாடலில் பங்குபெற்ற சிங்கப்பூர் இலக்கிய பரிசு (2016) வெற்றியாளர்களான சித்துராஜ் பொன்ராஜ், .கி.வரதராஜன், ஷா நவாஸ் ஆகியோர், உள்ளூர் வாசகர்கள் தம்படைப்புக்களை வாசிக்கச்செய்யுமாறு,  என்ன உத்திகளைக் கையாள்கிறார்கள் என்பதுபற்றியும், உள்ளூரிலும் வெளிநாட்டிலும் தமிழ்ப் புத்தகங்களைப் பதிப்பித்தல் விற்றல் சம்பந்தப்பட்ட சவால்களைப்பற்றியும் அலசினார்கள். நிகழ்ச்சியை வழிநடத்தினார் முனைவர் சீதாலஷ்மி. பேச்சின் பெரும்பகுதி புத்தகம் பதிப்பது குறித்தே கழிந்ததுபோக, பார்வையாளர்களில் ஒருவராயிருந்த முஸ்தபா தமிழ் அறக்கட்டளையின் நிறுவனர் திரு முஸ்தபா, சிங்கப்பூரில் புத்தகம் பதிப்பிக்க விரும்புவோருக்கு தமது அறக்கட்டளை அதனைச் செய்துதரும் என்று குறிப்பிட்டது முக்கியமானது.

நவம்பர் 12, காலை பத்து மணிக்கு இந்திய மரபுடமை நிலையத்தில் நடந்த ஏட்டிலிருந்து மேடைக்கு: சிறப்புப்பயிலரங்குநிகழ்ச்சியைச் சிறப்பாக நடத்தினார் தமிழகத்திலிருந்து வருகை புரிந்த பெண்ணிய நாடக ஆசிரியரும் இயக்குனருமான அ.மங்கை.

நவம்பர் 12, மாலை 7 மணிக்கு நடந்த தமிழில் உடல்மொழிக்கவிதைகள்கருத்தரங்கில், இந்தியாவின் அ.மங்கை, மலேஷியாவின் பூங்குழலி வீரன், சிங்கப்பூரிலிருந்து மாதங்கி ஆகியோர், பெண்ணுடல் மற்றும் பாலுணர்வைப் பற்றி எழுத்தப்படும் எழுத்துக்கள் தமிழில் ஏன் சர்ச்சையைக் கிளப்புகின்றன என்பது பற்றியும் தமிழில் உடலைச் சார்ந்த கவிதைகளின் வரலாற்றையும், அவை அமைத்துள்ள புது வரையறைகளையும் ஆராய்ந்தனர். சிங்கப்பூரில் லதா, எம்.கே.குமார், மாதங்கி உள்ளிட்ட சிலர் மட்டுமே உடல் சார்ந்த கவிதைகள் எழுதியுள்ளது பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டது. நிகழ்ச்சியை சிறப்பாய் வழிநடத்தினார் எழுத்தாளர் லதா.

சிறுவர்களுக்கான 14 நிகழ்ச்சிகளில் 11 நிகழ்ச்சி முற்றிலும் நிரம்பியிருந்தது. சிறார்களுக்கான படைப்புத்திறன் குறித்து பலநிகழ்ச்சிகள் நடந்தாலும் கலந்துகொண்ட தமிழ்க்குடும்பங்களின் எண்ணிக்கை மிகக்குறைவாய்க் காணப்பட்டது. மாலையில் அகன்றதிரையில் குடும்பம் மற்றும் சிறுவர்களுக்கான ஒன்றுகூடலாக, இலவசத்திரையிடலும் நடந்தது. பாப்கார்னும் பஞ்ஜுமிட்டாயும்கூட வந்திருந்த அனைவருக்கும் இலவசமாய் வழங்கினார்கள். ஆனாலும் அங்கும் தமிழ்க் குடும்பங்களின் கூட்டம் குறைவுதான்.

மொத்தம் 352 நிகழ்ச்சிகளும் ஏறக்குறைய 330 படைப்பாளிகளும் கலந்துகொண்ட இந்தவருட விழாவில், விழாக்குழு அளித்த தகவலின்படி, இந்தவருடமே மிகஅதிகபட்சமாக, ஏறக்குறைய 20,350 பார்வையாளர்கள் கலந்துகொண்டனர் (சென்ற வருடம் 19,700பேர்) என்ற தகவல் நமக்கு மகிழ்ச்சித்தந்தாலும், பல்வேறு தமிழ்நிகழ்ச்சிகளின் இருக்கைகள் அடுத்தவருடமாவது நிரம்பவேண்டியது அவசியம் என உணருவோம்.


2017 நவம்பர் 3 முதல் 12 வரை நடைபெறவிருக்கும் அடுத்தவருட சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழாவிற்கு, இப்போதே நாமும் தயாராவோம், ஏனெனில் இது அகில உலக அறிவுத்திருவிழா, நமது சிங்கப்பூரில்; நமதுமொழியில்.

எம்.கே.குமார்.


























”நைலான் வலையில் சிக்கியவர்கள்: “

 

எம்.கே.குமாரின் கவிதைகளூடேயும் சிறுகதைகளூடேயும்
  
சுப்ரபாரதிமணியன்

சாதாரண வலை என்றால் அகப்படும் மீனகள் சாதாரணமாய் பலியாகும். பல தப்பித்துப் போகும். ஆனால் நைலான் வலையில் சிக்கிய மீன்களின் ஆதாரமே பாதிக்கப்படும். மூலமே அறுந்து போகும் அப்படி மூல ஆதார வாழ்க்கை, புலம் பெயர்ந்த - வாழ்வாதாரம் சிதைக்கப்பட்ட பல மனிதர்களை தன் படைப்புகளில் இடம் பெறச் செய்கிறவர் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளாரான எம்.கே.குமார் என்றறியப்பட்ட ஆவுடையார்கோவில் தீயத்தூர் மகாலிங்கம் காளிமுத்து குமார்.

புலம் பெயர்ந்து வாழ்கிறவர்களின் சிக்கலில் , படைப்பில் தென்படுவதாக ஈரமண்ணின் வேர் வாழ்க்கை , புலம் பெயர்ந்த மண்ணின் சல்லி வேர்கள், அந்நியமாக்கப்பட்ட சூழல், ஊருக்கே திரும்ப எத்தனிக்கும் மனம், ஆனால் மனதை இறுக்கிப் பிடித்திருக்கும் தளைகள் என்பது  போல்தான் குமாரின் படைப்புகளும் அமைந்திருக்கின்றன. பெரிய நகரத்திலிருந்து ஓடி வந்தவர்கள் இவர்கள். கிராமியத்திற்கு ஏங்குபவர்கள், தங்களின் அடையாளங்களை இழந்து விட்டு புது அடையாளங்களை நிரந்தரமாய் அணிந்து கொள்வதில்  கொஞ்சம் தயக்கம் உள்ளவர்கள்.   தாங்கள்,  தங்களில் பதித்த பிம்பத்தை அழித்து விடுகிறவர்கள் என்றும் சொல்லலாம்.

“ எல்லா மழைத்துளியும்
மண்ணிற்கு வருகிறது
சாக்கடையில் கலந்தும்
பாறையில் விழுவதாயும்..
மனிதர்களும் இப்படித்தான் “ என்கிறார் அவரும் ஒரு கவிதையில்.(வரையா மரபு)

இந்த நகர, கிராம, பெருநகர, அயல் அனுபவச் சிதைவை அவர்கள் உள்ளுணர்வு கொண்டு யோசிக்க அவகாசம் கிடைப்பதில்லை. ஆசுவாசமும் இருப்பதில்லை. ஆனாலும் ஒரு துளி  எப்போதாவது தென்பட்டு விடுகிறது.பிலிப்பைன்ஸ் பெண்ணுடன் உறவு கொள்கிற தமிழனுக்கு கிராமத்து உறவும், கிராமத்து பரம்பரை தூய்மையும் உறுத்துவதாக பல சமயங்களில் அமைந்து விடுகின்றன. அவற்றையும் கடந்து போகிறான். (மஹால் சுந்தர் கதையில்). அவன் விளையாடிய விளையாட்டுகள்தான். ஆனால் தன் வாரிசானப் பெண்  அதையெல்லாம் செய்யும்போது கட்டுப்பாடுகள் , வரைமுறைகளை விதிக்கிறான். ஆண் என்பவன் தந்தையை  விட மேலோங்கி நிற்கிறான். (கோவில் வீதி) . இது ஆண் இயல்பு என்று எந்தப் பெண்ணும் சுலபமாகவே எடுத்துக் கொள்கிறார்கள். இந்தப் பெண்கள் விளையாடவே இப்படி அனுமதி மறுக்கப்படுகிற போது கணவனைத் தேர்வு செய்வதில் இருக்கும் சங்கடங்கள் சொல்லி மாளாது. காதல் உணர்வுகள் சிதறடிக்கப்படுகின்றன. கர்ப்பங்கள் கலைக்கப்பட வேண்டும் என்பதில்  எந்த வித இரண்டாம் பட்சக் கருத்துக்கும்  இடமில்லை அவையெல்லாம் சாதாரணமாகவே பெண்களுக்கு நடந்தேறுகின்றன. (கருக்கு கதை ). பெரும்பாலும் உரையாடல்களாக, தொன்மமாக என்று கதையை வடிவமிக்கிற போது ஒரு பனையின் சொல்லாடலாக இதை எழுதியிருப்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது.

“ அன்றொரு நண்டு
நேற்றொரு ஆமை
இன்றைக்குப் பாம்பு
வளையாய் இருப்பதிலும் சுமையாய் “ ( இருத்தலின் வலி )

என்று உணரும் நிறையப் பெண்களை குமார் காட்டுகிறார். கைவிடப்பட்ட பெண் திரைப்பட உலகில் அடைக்கலமாகிறாள். ஆனால் அவளை துரதிஷ்டம் துரத்திக் கொண்டே இருக்கிறது. கணவன் மரணமும் துரத்துகிறது. அவளுக்கு வாய்ப்பளிக்கிற      “ அந்த அதிகார ஆண்” இறுதியில் வைக்கும் கேள்விதான் என்ன….. அதை குமார் சொல்வதில்லை.( பிறை நிலவுகள் ) வாசகர்களின் யூகத்திற்கு விட்டு விடுகிறார். தலைக்கேசம் சீர்திருத்தும் இடத்தில் நடைபெறும் உரையாடல்  வெகு சாதாரணமாகவே அமைந்து  இதிலென்ன என்று ஆச்சர்யப்படும்போது இறுதி வரியாய் ஒரு பெண்ணை மையமாக வைத்து  என்றாகிற போது கதை திருப்படைகிறது (சூடிக்கொடுத்த சுடர் முடி). இந்தத் திருப்பமடைதலை முன்னர் குறிப்பிட்ட கதையிலும் கண்டு கொள்ளலாம்.
கள்ள  நோட்டும், மந்திரிப்பதவியும் அதிகாரமும்  புருவம் உயர்த்தி பயப்பட வைக்கின்றன. “ வேட்டை “ என்பதை   பல தளங்களில் கொண்டு சென்று ஒருங்கிணைப்பது விசேசமாக இருக்கிறது. ‘எரியும் சட்டையைப் போட்டுக் கொண்டவர்களாய் ‘ மனிதர்கள் அலைக்கிறார்கள். மூக்கையன் பேரும், காவல்துறை அதிகார உச்சம், சொத்து ,பணம்  என பல தளங்களில் வேட்டையாடபடுகின்றன..பெரியவர்கள் பறவைகளின் கலகலப்போடு பாலியல் சமாச்சாரங்களை உரையாடல்களாக்கி ஆசுவாசம் பெற்றுக் கொள்கிறார்கள், (புரியாத புதிர்).

“ மிருகவதை ” கவிதை முரண் பல சிறுகதைகளில் காணக்கிடைக்கிறது.

”நிலமகள் படும்
பாட்டின் இரகசியம்
எனக்கு மட்டும் தெரியும் ” என்ற கவிதையில் ரகசியம் சொல்லும் குமார் “ மருதம் “ சிறுகதையில் நிலத்தை விற்று விடல், அல்லது கை விடல் அல்லது திரைப்படம் போன்ற கேளிக்கைக்காக கைமாற்றலைக் கூட தற்கொலைக்கு ஒப்பாக எடுத்துக் கொள்ளும்போன தலைமுறை விவசாயம் ஏர்பின்னது உலகம் என்பதைக் கசப்புடன் சொல்லிப் போகிறது.

இதை இன்னொரு ரூபமாய் விமர்சனத்துடன் கவிதையிலும் முன் வைக்கிறார்,. நீரின் விலையைக் கேட்டு அதிர்ச்சியாகி மாட்டை விற்று தண்ணீர் விவசாயத்திற்குப் போகிறான் விவசாயி. ( சிங்கை , மலேசியாவில் உணவுப்பொருட்கள் வாங்கும்போது தண்ணீர் போத்தலும் தவறாமல் வாங்க வேண்டியிருக்கிறது எனும்போதுதான் இக்கவிதை முழு அர்த்தம் பெறும் )

ஒரு எழுத்தாளனை சமூகம் எப்படிப் பார்க்கிறது என்பதை நாச்சாரம்மாள் என்ற  மனைவியும் அவள் எழுத்தாளக் கணவனின் அவஸ்தையிலும் “ நகைச்சுவையாகவே “ சொல்லப்பட்டிருக்கிறது….( கவிஞரேறுவின் கதை ). குரூர நகைச்சுவை.

 மறுபுறமாய் 
“ உடலைத் தின்னக்
கொடுத்த ஓவியங்கள் “-பெண்கள் குரூரங்களுக்குள் இருந்தே இவரின் கதைகளில் நடமாடுகிறார்கள்.(திணறல்கள்) .கணவனின் கொடுமையால் வீட்டிற்குப்போகாமல்  மருத்துவ மனையிலேயே தங்கிப் பணிபுரியும் நர்ஸ்  பெண் ஒருத்தியின் அவஸ்தைக்கு முன் இந்த கவிஞரின் ஆண் அவஸ்தை  ஒரு பங்கு குறைவுதான்.சிங்கப்பூரில் ” சார்ஸ் “ வியாதி தந்த அந்த நர்ஸ் பெண்களின் தியாகமும், அர்ப்பணிப்பும் வேறு வகையில் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. .. சிங்கப்பூர் வாழ்நிலை அனுபவங்களில் காமமும் காசும் தொழிலும் என்று அல்லாடுகிற ஆண்கள் நிறையவே தென்படுகிறார்கள்.. சேரி சிம்ரன் சிதைந்து போவது, மனைவியின் உடல் பிணவறையில், உருக்குலைந்து போகும் தாய்களின் கதை என்று பல கதையம்சங்களை கதைக்கவிதைகளாக விரித்துக் கொண்டு போய் எழுதியும் பார்த்திருக்கிறார்.  சிறுகதைகள் எழுத நினைத்து நேரமின்மை அல்லது அவசரம் தந்தக் கவிதைகள் அந்தக் கதைக்கவிதைகள் எனலாம் அவை. அல்லது நாலு வரிக்கவிதை ஒற்றைப்பக்கத்தை ஆக்கிரமித்துக் கொள்ளும் நிலையில் நீள் கவிதைகள் காசு கொடுத்து புத்தகம் வாங்கும் வாசகர்களுக்கு   பலபக்கங்களில் நீள் கவிதைகள் தென்படுவது , பல பக்கங்கள் கவிதைகளால் நிரப்பப்பட்டிருக்கிற ஆறுதலையும் தரக்கூடும்.



“செத்த மீன்
என்றாலும்
குத்துகிறது  முள் “; ( ரணம்)

ஒரு பக்கத்தை அடைத்துக் கொண்டிருக்கும் அந்த வகையில்  ஒரு மாதிரிக் கவிதை இது. இந்த வகையில் குறும்பாக்கள் போல் அமைந்திருக்கும் சில சிறுகதைகளையும் சொல்லலாம்.. சமூக முரண்களுடன் அவை சிறுகதைகளாகி நிற்பதையும்.

இவரின் சிறுகதைகளில் அரசியல் நெருக்கடிகளையும் மன அவஸ்தைகளையும் உலகமயமாக்கலின் விளைவுச் சிதைவுகளையும் தேடிப்பிடித்துக் கண்டடைவது பெரிய ஆசுவாசம்.. படைப்பில் ஒரு தலைப்பரிமாணமாய் மன அவசமே ஆக்கிரமித்த சூழல்களில் அந்த ஆசுவாசம் நிச்சயம் புரியும்.  நிச்சயம் பிடிபடும்.

எம்.கே. குமாரின் சிறுகதைகளும், கவிதைகளும் என்று இரு நூல்களையும் அப்படி சமூக அவல நிலையிலானதாக இனம் கண்டு கொண்டதில் எனக்கு கொஞ்சம் ஆசுவாசமும் உள்ளது. மொழியில் கிராமிய அனுபவங்களை நாட்டாரியப் பாணியிலும் நகர அவஸ்தையை மூச்சுத்திணறும்  இறுக்கமான சொற்களின் கட்டமைப்பிலும் வெளிப்படுத்தியிருப்பதும்  இன்னொரு குறிப்பிடத்தக்க விசயம் என்றும் சொல்லலாம்,முந்தியசிறுகதைத் தொகுப்பு  வெளிவந்து பத்தாண்டுகள் கடந்த பின் அவர் முன் நிறுத்தும் கலை அனுபவகளை  இன்னும் தொகுப்பாக வெளியிடப்படாத பத்துக் கதைகளிலும் வைத்திருக்கிறார்   என்பது சாதாரணமல்ல. .கீழேக்குறிப்பிடப்பட்டுள்ள புதிய கவிதைத் தொகுப்பிலும் கூட…..

எம்.கே. குமாரின் இரு நூல்கள்

  1. சூரியன் ஒளிந்தணையும் பெண் ( உயிர்மை வெளியீடு சென்னை ரூ110. 2013 )
  2. மருதம் ( சிறுகதைகள் –  , சென்னை வெளியீடு ரூ100 2006 )


Tuesday, April 26, 2016

மடையைத் திறப்பவர் மடையரா? ஒரு சர்ச்சையும் எனது சாட்சியமும்!

மடையர்கள் என்ற சொல், ஏரிகளின் மடைகளைத் திறப்பவர்களைச் சொல்லும்பொருட்டு உருவாக்கப்பட்டது என்பது பற்றி வரலாறு சொல்லுவதாகச் சொன்ன தொ.பரமசிவன் தகவலை, தி இந்து டி.எல்.சஞ்சீவிகுமார் எடுத்தாண்டு, அதை பேராசிரியர் ராமசாமி கிண்டல்செய்து, ஜெயமோகன் அதற்கு, நாகாக்க உரைத்திருக்கும் நான்கு இணைப்புகளையும் இங்கே கொடுத்துள்ளேன். வாசிப்பவர்கள் கவனத்தில் கொள்ளலாம்.

உண்மையைச்சொல்லவேண்டுமானால்,  இரண்டு விஷயங்கள் இவற்றில் உள்ளன.
1. மடையைத் திறப்பவர்கள் மடையர் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள் என்று தொ.ப , எந்த சான்றுகளும் இன்றிநிறுவுவது.
2. இரண்டாவது நீர்நிலைகளின் மடை செய்யப்பட்ட விதமும் அதைத் திறக்கும் முறையும் பற்றி தொ.ப சொல்வது

இவற்றில் முதலாவதைப் பற்றிச் சொல்ல எனக்கு ஒன்றும் இல்லை. நான் சங்ககாலத் தகவல்களில் பாண்டித்யம் பெற்றவன் இல்லை. ஜெ.மோவோ, மு.ராவோ, நாஞ்சில் நாடனோ இதுபற்றிவிளக்கலாம். அதுதான் வரலாறுக்கும் நாட்டுக்கும் நல்லது.

ஆனால், இரண்டாவது தகவலைப் பற்றிச் சொல்ல என்னிடம் சிலவிஷயங்கள் இருக்கின்றன. அது, தொ.ப சொல்லும் மடை திறக்கும் மற்றும் மடையில் செருகச்செய்யப்படும் பனைமரம் பற்றிய தகவல்கள் கிட்டத்தட்ட சரியானதுதான்.

காரணம், இம்மடைகளை நான் பார்த்திருக்கிறேன். எப்படித் திறப்பார்கள் என அறிந்திருக்கிறேன்.

எனது கிராமத்தில், மிக மிக ஆபத்தான இவ்வேலையைச்செய்ய, யாரும் முன்வராத பலவேளைகளில், நீருக்குள் இறங்கி மடையைத் திறந்தவர் எனது தந்தையார் என்பதை நான் குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

பொதுவாக, சமூகக்கீழ்த்தட்டு மக்களில் திறமையான ஒருவரையோ  அல்லது அனுபவமும் கிராம சிறுதெய்வங்களின் அருள்பெற்றவர்கள் என்று பேணப்படும் சிலரையோ அல்லது ’சேதம் பார்ப்பவர்’ என்று சொல்லப்படும் ‘குடிவானவர்களில் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட, நீர்மேலாண்மை செய்யும் பொதுவான ஒருவரையோ தான் இவ்வேலைக்குச் செலுத்துவர்.

பலவேளைகளில் பெரும்பாலும் அவர்களில் சிலர், குடித்துவிட்டு நிலையற்று இருக்கும்போது, தைரியமாக இவ்வேலையைச் செய்ய, என் தந்தையர் தானே முன்வந்து,  உள்ளே மூழ்கிச் சென்று மடையைத்திறந்துவிட்டு அதே வேகத்தில் மேலே வருவார்.

தி ஹிந்துவில் சஞ்சீவிகுமாரின் கட்டுரையைப் படித்துவிட்டு, அண்மையில் நான் ஊருக்குச்சென்றபோது, அவரிடம், இந்த வேலையின் அதிபயங்கர ஆபத்து பற்றிப் பேசிக்கொண்டும் இருந்தேன்.

இப்போது மடைகள் மாறிவிட்டன.

அடுத்தமுறை, மடைசெய்வது பற்றியும், திறப்பது பற்றியும் இதுபற்றி விளக்கமாக அவரிடம் பேசி,  காணொளிசெய்யவேண்டும் என்று ஆசை., பார்க்கலாம்.

வேளாண் சமுதாயத்திற்காக, உயிராசை அகற்றி, மூச்சை அடக்கி, அடியாழ நீருக்குள் சென்று மதகை அசைத்துத் திறந்து, நீர்ப்பாய்தல் வேகம் கொள்ளும்முன், சடுதியில் வெளியே வந்து மூச்சை இழுத்து உயிர் கொள்பவரை, மடையர் என்றால், உங்களைக் கொலை செய்யாமல் விடமட்டேன். :-)


ஆனால் இவர் பனைமரத்தைப் பற்றி எழுதியிருக்கும் விஷயத்தை மட்டும் எடுத்துக்கொள்கிறேன்… ஏனெனில், கண்டமேனிக்கும் அட்ச்சுவுடுவது என்பது ஒரு ஆராய்ச்சியாளப் பெருந்தகைக்குச் சரியேயல்ல.

தேக்குமரம், பலாமரம், வேங்கைமரம் என்பவை போலல்லாமல் – பனை மரம் போன்ற அரிக்காஷீ (=Arecaceae) குடும்ப மரங்களின் தண்டுகளில் ‘வைரம் பாய்வது‘ என்பது நடக்கவே நடக்கமுடியாத விஷயம். ஏனெனில் அவற்றின் உள்ளமைப்பே வேறு!(தவறு) 
இவற்றில் நார்களும், சிறுகுழாய்களும், சுற்றுப்புறத்தில் ஒலைப் பிணைப்புகளும் (fibro vascular bundles and frond bases) நிரம்பியிருக்கும். இவற்றின் பலம் அதிகமில்லை. ஆனால் வளைந்துகொடுக்கும் தன்மை அதிகம். என் சொந்த அனுபவத்திலுருந்து சொல்கிறேன்:  நான் பனைமரத் தண்டுகளிலிருந்து பலகைகளை வெட்டியெடுத்து மரவேலை செய்ய முயன்று தோற்றவன்; ஆனால் தென்னை மரத் தண்டுப்பலகைகளிலிருந்து ஊஞ்சல்பலகைகளையும், புத்தக அலமாரிகளையும் வெற்றிகரமாகச் செய்திருப்பவன். (தென்னை மரத்திலும் ‘வைரம் பாய’ முடியாது)
இதை எதற்குச் சொல்கிறேன் என்றால் –‘வைரம் பாய்ந்த’ பனைமரக் கட்டை என்பது சுத்த கப்ஸா.
அதன் உள்தண்டை நீக்கிவிட்டால்‘ என்றெல்லாம் தொபெ எழுதுகிறார். அப்படி சர்வசாதாரணமாக புடலங்காயிலிருந்து அதன் குடலை நீக்குவதுபோலச் செய்துவிடமுடியாது என்றாலும், ஒரு பேச்சுக்கு இதனைச் சரியென்று கிண்டலாக ஒப்புக்கொண்டாலுமே – இப்படி குழாய் போல ஆக்கப்பட்ட தண்டிற்கு சக்தியோ தாங்குதிறனோ இருக்கவேயிருக்காது!
அதனை ஏரியின் அடியாழத்தில் பதித்து‘ என்று எழுதுகிறார். மடைகளோ மதகுகளோ, அப்படி ‘அடியாழத்தில்’ உருவாக்கப்படுபவையே அல்ல!  (தவறு) இம்மாதிரி நீராவாரிக் கட்டமைப்புகள் மேல்மட்டத்திலிருந்து கீழ்வரை (அடிமட்டம் வரையல்ல) அமைக்கப்பட்டிருக்கின்றன. நான் பார்த்திருக்கும் வரையில் அவை, மிகக் கவனமாக, நீர் நிலைகளில் குறைந்த பட்சம் சில அடிகளாவது நீர் ‘நிரந்தரமாகத்’ தேங்கும்படிதான் வடிவமைக்கப்பட்டுள்ளன.
மழையால் ஏரியில் தண்ணீர் நிரம்பி, கரையை உடைத்துக்கொண்டு செல்வதற்குமுன், ஒரே ஒருவர் மட்டும் ஏரிக்கரைக்குச்சென்று கடல்போல் கொந்தளிக்கும் ஏரிக்குள் குதிப்பார். மூச்சடக்கி நீரில் மூழ்கி அடியாழத்தில் இருக்கும் மடையின் அடைப்பை திறந்துவிடுவார். மடை திறந்ததும் புயல்வேகத்தில் வெளியேறும் வெள்ளம் மடைத்திறந்தவரையும் இழுத்துச்செல்லும். அந்த வேகத்திலிருந்து தப்பி பிழைப்பது மிகவும் கடினம்.‘ 
என்னமாதிரிக் கற்பனைச் சோகக்கதையிது! ஆனால், பனங்குழாய்களினூடே ஒருமனிதன் அடித்துச் செல்லப்படமுடியுமா என்ன? பனை மரத் தண்டுகளின் விட்டம் சுமார் ஒரு அடிதான்.  அதிலும் தொப அவர்களின் கண்டுபிடிப்பான பனைமரக் குழாய்களின் உள்விட்டம் சுமார் முக்கால் அடிதான் இருக்கமுடியும்!  (தவறான புரிதல்)
இத்தனூண்டு குழாய்க்குள், ஒரு மனிதன் வெள்ளத்தில் புயல்வேகமாக அடித்துச்செல்லப் படக்கூடுமானால் – பழந்தமிழ் மடையர்கள், ஓமப்பொடி அல்லது காராசேவு அளவே ‘குண்டு’ எனக் கருதப்படவேண்டுமா என்ன?

http://www.jeyamohan.in/87317#.Vx67pvl97Z4

https://othisaivu.wordpress.com/2016/04/24/post-634/#comment-5278

http://tamil.thehindu.com/opinion/columns/%E0%AE%AE%E0%AE%9F%E0%AF%88%E0%AE%AF%E0%AE%B0%E0%AF%8D%E0%AE%95%E0%AE%B3%E0%AF%88-%E0%AE%AA%E0%AF%8B%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%B5%E0%AF%8B%E0%AE%AE%E0%AF%8D/article7883303.ece

http://www.jeyamohan.in/8219#.Vx6z0vl97Z4

Thursday, April 21, 2016

1. எதிர்-அலையில்லாத(?!) அதிமுக கரையேறுமா? - தமிழ்நாடு 2016சட்டசபைத் தேர்தலைப் பற்றி நாலுவார்த்தை!

தமிழ்நாடு 2016 சட்டசபைத் தேர்தலைப் பற்றி ஏதாவது எழுதாமல்போனால் சாமி குத்தமாகிவிடும். சாமன்யனுக்கு தேர்தலையும் திரைப்படத்தையும் விட்டால் போக்கிடம் ஏது? அதனால், இந்ததேர்தலைப்பற்றி நாலுவார்த்தை எழுதிவைத்துவிடலாம் என்று நள்ளிரவில் தோன்றியதால் இங்கே எழுதிவைக்கிறேன்.



1. எதிர்-அலையில்லாத(?!) அதிமுக கரையேறுமா?
முதலில் ’எந்தவித எதிர்அலையும் அடிக்காத, அல்லது சிக்கலிலும் சிக்காத அதிமுக’ என்று சிலர்சொல்வதைக் கேட்பது அபத்தமாக இருக்கிறது. சாவு வரவில்லையாதலால் சுடுகாடு சுத்தம் செய்யப்படவில்லை என்று கூறும் பாக்கியவான்கள் அவர்கள். நிற்க.

தமிழக வரலாற்றில் எந்தவித வளர்ச்சியும் இல்லாத ஐந்து வருடங்கள் என்பது, கடந்த ஐந்து வருடங்கள்தான். ஐந்து வருடத்தில் ஒரு குடியானவனுக்கு, ஒரு மாணவனுக்கு, ஒரு இல்லத்தரசிக்கு, ஒரு பெண்குழந்தைக்கு எதுவுமே நடக்காதா? உங்களுக்கு கடந்த ஐந்து வருடங்கள் நாட்டில் எதுவுமே நடக்காமல் உங்களுக்குச் சோறுமட்டும் கிடைத்தால் அலையடிக்காத வாழ்க்கை என்று ஆனந்தப்படுவீர்களா?? எதிர்காலத்தில் அந்தச்சோறுக்கே வழி செய்யவில்லையென்றாலும்?

ஒரு மாநிலத்தைப் பிரித்து இரண்டாக்கினார்கள். புதுதலைநகரம் வேண்டும். சிங்கப்பூர் அரசுடன் ஒப்பந்தம் செய்தார். ஆற்றின் கரையில் மிகவும் திட்டத்தோடு உருவாகிக்கொண்டிருக்கிறது அமராவதி நகர். ஆந்திரப்பிரதேசத்தின் புதுதலைநகர். கனவுடன் முன்செல்கிறார் சந்திரபாபு நாயுடு, எடுத்துக்கொண்ட காலம் இரண்டு ஆண்டுகள். அமெரிக்காவிற்குள் நுழைய அனுமதியில்லை என்றது அந்நாடு. உலகின் மிகப்பெரிய ஜனநாயக நாட்டின் தலைமகனாய் வருகிறேன், இல்லையென்று சொல் பார்க்கலாம், என்று சென்றார் மோடி. இன்று அவர் உலக நாடுகளின் செல்லப்பிள்ளை. எடுத்துக்கொண்ட காலம் மூன்று ஆண்டுகள். தமிழ்நாட்டில்??

ஐந்து ஆண்டுகள்? ஒரு அழுகாச்சி அரசவை நாடகமும் சில கூனிச்சமூகமும் உருவானதைத்தவிர வேறுஎதுவும் நடக்கவில்லை. அளவுக்கதிகமாய் காசு கொடுத்து மின்சாரம் வாங்கி கடனை ஏற்றுகிறார்கள். கட்டப்போவது யார்? அது ஆட்சிக்கு நாம் வரமுடியாதபோது, அடுத்துவருபவனின் தலையெழுத்து, நமக்கென்ன? இப்போது குவிப்போம். தவிப்போர் தவிக்கட்டும். காணொளி இருக்கிறது கட்டிடத்தைத் திறந்துவைக்க, இன்னோவா இருக்கிறது எடுபிடிகளை உருவாக்க.  புயலா மழையா வெள்ளமா வேனைவிட்டு இறங்காமல் அருள்பாலிக்கலாம். சின்னத்தை மறந்துவிடுவார்களா ஸ்டிக்கர் ஒட்டலாம். வேறென்ன, பெரிதாய் வேலையில்லை, அலையும் இல்லை அலைச்சலும் இல்லை. வருமானத்திற்கு வழி? டாஸ்மாக் இருக்கிறது. வாழைமரமாய்க் கொட்டுகிறது. ஓடட்டும் வண்டி. குடிகுடியைக் கெடுக்குமே? கெடுக்கட்டுமே? நம் குடியா, எவனோ ஒருவன். 1000ரூபாய் வாங்கிக்கொண்டு ஓட்டுபோட்டவன். அவன் குடித்தால் நமக்கு என்ன? கோபுரத்தில் ஏறி விழுந்துசெத்தால் நமக்கு என்ன?

ஆக, ஒரு ஆளுங்கட்சியாய் எல்லா விதத்திலும் தோல்வியுற்ற, ஆனாலும் எந்தவித நற்பெருமைகளும் இல்லாத எதிர் அணியோடு போட்டி போடுகையில் எப்படி இயங்கவேண்டும்? சரியாகச்செய்தாரா என்றால் இல்லை என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இதுவரைக்குமான மற்ற எல்லாத்தேர்தல்களையும் விட, ஜெயலலிதாவிற்கு மிகச் சவாலானது இத்தேர்தல். ஆளுங்கட்சியாய் இருந்தால் எதிர்ப்புக்கிளம்பிவருவது தெரிந்து விடும். எதிர்க்கட்சியாய் இருந்தால் ஆளுங்கட்சியின் பலவீனம் புலப்பட்டுவிடும். இந்தத்தேர்தலில் இரண்டும் இல்லாமல் கடலில் போட்ட கல்லாய்க் கிடக்கிறது நிலவரம்.

ஒருகாலக்கட்டத்தில் வெளிச்சமாய்க்கிடந்த சென்னை வெள்ளவிவகாரமும் ’பீப் சாங்கில்’ மறந்துபோய்விட்டது. ஆளுக்குஆள் மதுவிலக்கு, மதுவிலக்கு என்று சொல்லி அதற்கிருந்த மரியாதையும் போய்விட்டது. இப்போது என்ன சொல்வது என்றே புரியவில்லை.

அனைத்துத்தொகுதிகளிலும் இரட்டை இலை சின்னத்தில் தேர்தலைச் சந்திப்பது, நிச்சயமாக ஜெ.யின் தைரியமும் சாதனையும் பெருமையும்தான். ஆனால் இச்சூழ்நிலையில் அது அத்தியாவசியமா என்ற கேள்வி எழாமலில்லை.  பெரும்பான்மையமைக்க அல்லது ஆதரவளிக்க ஒரே சின்னத்தில் வெற்றிபெற்றவர்கள் உதவலாம். அதற்காகக் கூட்டணியைத் தவிர்க்கலாமா? நான்கு-முனை, ஐந்து-முனைப் போட்டி என்று வந்தபின் நூறு இருநூறு வாக்குகளில்கூட வெற்றி தோல்வி அமையக்கூடிய தேர்தல் சூழ்நிலையில், வாசனின் த.மா.காவையும் வேல்முருகனின் த.வா.கவையும், ஜான்பாண்டியனின் கட்சியையும் கழட்டிவிட்டுவிட்டுத் தேர்தலைச் சந்திக்கும்  ஜெ, மிகப்பெரும் தவறு செய்துவிட்டார்.

அதிலும் இப்போது, ஒவ்வொரு சீட் கொடுத்திருக்கும் விசுவாச காமெடியர்களைவிட, கடந்தசிலமாதங்களில் மிகச்சிறந்த விசுவாச அடிமைகளாய் இருந்தவர்களுக்குக் கொடுக்கவேண்டியதைக் கூட்டிக்குறைத்துக் கொடுத்து, ஒவ்வொரு தொகுதியிலும் ஆயிரம் இரண்டாயிரம் வாக்குகள் அதிகம் விழுவதை அவர் வீணாக்கியிருக்கவேண்டாம். சாம,பேத,தான,தண்ட வழிகளில், கட்சித்தலைவர்களைத் தன் வழிக்குக்கொண்டுவரும் ஜெயலலிதா, வாசனையும் வேல்முருகனையும் கூட்டணிக்குக்கொண்டுவர ஆர்வமில்லாமல் போனது அதிசயம்தான். திமுகவின் இப்போதைய பலத்திற்கு இதுவே போதும் என்று நினைத்துவிட்டாரோ என்னவோ? திமுக கூட்டணியில் இணைந்துவிடாதவகையில் அவர்களை ’டீல்’ செய்தது இராஜதந்திரம்தான் எனினும், அவசியமில்லாமல், வெறும் பகட்டுப்பீதாம்பரத்துக்காய் ஓட்டுகள் பிரிந்துபோவது அவசியமில்லை.

வேட்பாளர்களின் தேர்விலும் அதே தந்திரத்தோடு ஜெ இறங்கியுள்ளார் என்றே தோன்றுகிறது. காரணம், வேட்பாளர்களை அறிவித்துவிட்டு பிறகு வரும் ரிப்போர்ட்டுகளுக்கு ஏற்ப மாற்றிக்கொள்வதும் பொதுசமூகத்தின் பார்வையில் நல்ல அபிப்பிராயத்தையே கொண்டுவரும் எனினும் வாய்ப்பிழந்த வேட்பாளர்கள் முழுமனத்தோடு தேர்தல் வேலைசெய்ய முன்வரவேண்டும். அதற்கு ஜெ.நேரிடையாக அவர்களை அழைத்துப்பேசினால்தான் உண்டு. முன்னால் அமைச்சர்கள் உள்ளிட்ட பழைய ஆட்களுக்கு அல்லது அவர்களின் வாரிசுகளுக்குக் வாய்ப்புக்கொடுப்பது, அறிந்தமுகங்கள் என்றவகையில் சிலவாக்குகளைக் கூடுதலாய்ப் பெற்றுத்தரும். அண்மையில் வாய்ப்பளிக்கப்பட்ட முன்னால் அமைச்சர்களின் மாற்றமும் இன்னும் எதிரணியின் வேட்பாளர்களைப் பார்த்து, அவர்களுக்கேற்றவாறு மாற்றம் செய்வதும் நல்லதுதான்.

மக்கள் எளிமைத்தனத்தை விரும்புகிறார்கள் என்பதைக் காலம் கடந்தாவது ஜெயலலிதா உணர்ந்துகொள்ளவேண்டும். கொடும்வெயிலில் மக்களை வாட்டிக்கொண்டிருக்கிறார் என்பதை யாராவது அவருக்கு எடுத்துச்சொன்னால் நன்றாயிருக்கும். நேற்றுவரைக்கும் அவரது கூட்டணிக்காக அலைந்துவிட்டு இன்று அவரை எதிர்த்துப்பேசுபவர்களின் அறிவிலித்தனத்தை மக்கள் உணர்ந்துகொள்வார்கள் எனினும், அந்த காமெடியர்களின் பேச்சுக்கு எதிராய்ப் பரப்புரை செய்ய கட்சிஆட்களையும் இன்னும் இறக்கிவிட்டதாய்த் தெரியவில்லை. ஹெலிபேடு அமைக்க விவசாய நிலங்களில் தார் ஊற்றுவது உள்ளிட்ட வேலைகளைச்செய்யாமலும் இருக்கவேண்டும். விஜயகாந்த என்னும் காமெடியரையோ அல்லது குடும்ப ஆதிக்கமாய் ஒரு ஆட்சியையோ தமிழகமக்கள் இப்போதைக்கு விரும்பவில்லை எனினும், தானும் களத்திலும் மக்களிடத்திலும் அனுசரனையாய் நடந்துகொள்ள அவர் முன்வரவேண்டும், இவையெல்லாம் அதிமுக மீண்டும் ஆட்சிக்கு வரவேண்டும் என்று அவர் விரும்பினால் மட்டுமே.

எம்.கே.குமார்

Thursday, December 04, 2014

வசந்த பாலனுக்கு ஒரு கடிதம்..


அன்புள்ள அண்ணன் வசந்தபாலன் அவர்களுக்கு,

தாங்கள் இதுவரை இயக்கிய நான்கு படங்களுக்கும் ரசிகன் நான். அரவான் பார்த்துவிட்டு என்னுடைய வலைப்பதிவில் விமர்சனம் எழுதியிருந்தேன். விமர்சனத்திற்குப் பதில் இக்கடிதத்தை எழுதியிருக்கவேண்டுமோ என இப்போது நினைக்கிறேன்.

தாங்கள் இயக்குநர் ஷங்கரிடம் உதவி இயக்குநராக இருந்தவர் என்பது எல்லோருக்கும் தெரியும். இயக்குனர் ஷங்கரின் ஆஸ்தான சீடர்களுல் ஒருவர் என்பதும் உங்களது இரண்டாவது படத்தை அவரே தயாரித்தார் என்பதும்  அவரே உங்களது குரு என்பதும் எல்லோருக்கும் தெரியும்.

திரைப்பட இயக்கம் என்பது போராட்டமும், வலியும் வேதனையும், ஏமாற்றமும், நிறைந்தது என இப்போதெல்லாம் சாதாரண பார்வையாளராகிய நாங்களும்  இப்போதெல்லாம் அறிந்திருக்கிறோம்.

அதிலும் தன் இலட்சிய வாழ்வின் முதற்படியாய் எதன் பொருட்டு சில பல வருடங்களாக உணவு, உறக்கம், இளமை, குடும்பம் முதலியவற்றையெல்லாம் இழந்து கடலில் போராடி கரைதட்டி காலை ஊன்றி நிற்கும் நிலைக்கு ஒப்ப வெளியாகும் ஒரு இயக்குனரின் முதல்படம் எப்படி மக்களால் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது என்பதும் ஒரு இயக்குநருடைய வாழ்வை அது எபப்டியெல்லாம்  தீர்மானிக்கும் என்பதும் உணரத்தக்கதே.

அந்த வகையில் உங்களுக்கு, உங்களது கடின உழைப்புக்கு, உங்களது முதற்படம் நன்றாயிருந்தாலும் கூட, எனக்கும் பிடித்திருந்தது என்றாலும் கூட, மாபெரும் தோல்வி அடைந்தததும் அதற்குப்பிறகு ஏறக்குறைய பத்து வருடங்கள் நீங்கள் பட்ட அவமானங்களும் துயரங்களும் வார்த்தைகளில் அடங்காதது. கடின உழைப்பும் முயற்சியும் கொடுத்தபின்பும் காரணமே இல்லாது ஏற்படும் தோல்வி ஏற்படுத்தும் வலி சொல்லித்தெரியக்கூடியதல்ல.

மேலேறி வந்தீர்கள். ’வெயில்’ என்றொரு படம் கொடுத்தீர்கள். வாழ்வு கொடுக்கும் வெற்றி தோல்விகளின் சதுரங்க ஆட்டங்களை அழகாய் முன்வைத்தீர்கள். இன்றுவரை அப்படத்தின் தாக்கம் என் மனதுக்குள்ளே இருக்கிறது. ஒரு சராசரி பார்வையாளனாய்க் கூட, உருகுதே மருகுதே பாடலின் கடைசிக்காட்சியில் ஃபில்ம் சுருள் கருகி உருகும் காட்சி ஒரு தீராத வேதனையைக் கவிதையாய்க் காட்சிப்படுத்திச் சென்றிருக்கிறது.

’அங்காடித்தெரு’விற்கு வந்தீர்கள். சொல்லப்படாத கதைக்களம். யாரும் தொடத்தயங்கும் முயற்சி. வெற்றி பெற்றீர்கள். அத்தளத்தில் பணியாற்றும் இலட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களில் ஒருவருக்காவது அதன் மூலம் ஒரு பரிவோ பாசமோ மதிப்போ மரியாதையோ கிடைத்திருந்தால் கூட படம் வெற்றிதான். கண்டிப்பாய் கிடைத்திருக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். நானும் ஒரு சராசரி ரசிகனாக அத்தகையவற்றிற்கு முயற்சி செய்திருக்கிறேன்.

அடுத்ததாய் ’அரவான்’ என்றொரு படம். என்னைப்பொறுத்தவரைக்கும் மிக முக்கியமான முயற்சி. கடினமான உழைப்பைத் தந்து உருவாக்கிய படம். அப்படத்தில் நடிகர்கள் அணியும் வேட்டி செய்யும் முறையைப்பற்றி படித்தபோதே திரைப்பட இயக்குனரின் வேலைகள் பற்றி ஆச்சரியம் அடைந்தேன். அது வெற்றிபெற்றிருக்கவேண்டிய படம். அதில் என்ன குறை என்பதை சினிமாவில் இயக்குநராக முயற்சிக்கும் ஒவ்வொருவரும் விவாதிக்கவேண்டும்.

இப்போது ’காவியத்தலைவன்’. படத்தைப்பற்றி எனது பார்வையில் எனது பின்னூட்டத்தில் இப்படிச்சொல்லியிருந்தேன். ஒரு நாவலைப்போல பல்வேறு தளங்களில் இப்படம் விரிகிறது என்று. அதுதான் உண்மை. காட்சியமைப்பிலும், திரைக்கதையிலும் அதைக் குறையின்றி செய்யமுடிந்தது உங்களால். ஆனால், முழுப்படமாக அதை வெற்றிகரமாகக் கொண்டுவரமுடியவில்லை.

ஏஆர் ரகுமான் தனது எல்லாப் படங்களையும் விட இதில் மிகவும் சிறப்பாய்ப் பண்ணியிருக்கிறார். இளையர்களை படத்தை நோக்கிவரச்செய்ததில் முக்கியப்பங்கு அவருக்கு இருக்கிறது. ஆனால், கதையின் காலத்திற்கும் பின்னணிக்கும் வரவேண்டிய வாத்தியங்கள் வந்திருக்கின்றனவா என்று கேட்டால், இல்லை என்று தான் சொல்வேன்.

இரு நடிகர்கள் நடிக்கும் காட்சி. அக்காட்சி மட்டும் மனதில் தங்கியிருந்தால் இருவரும் நன்றாய் நடித்தார்கள் என்றோ, ஒளிப்பதிவு நேர்த்தியாய் கண்ணுக்குள் 
சொருகிக்கொண்டது என்றோ சொல்லிவிடலாம். ஆனால், நாடகம் சம்பந்தப்பட்ட ஒரு படத்திற்கு வசனம் எவ்வளவு முக்கியம். நாடகக்காரர்கள் வெளிப்பேச்சிலும் அப்படியே அல்லவா பேசிக்கொள்வார்கள். குறிப்பாய் நாசர் பேசும் காட்சிகளின் வசனம் வெகு இயல்பாய் நறுக்கென்று இருந்தது. சித்தார்த்–ப்ருத்விராஜ் பேசும்காட்சிகளில் இன்னும் மேம்பட்டிருக்கலாம்.

தான் அமர்ந்திருக்கும் இடத்தை மறந்துவிட்டு இன்னொரு உலகத்திற்குள் கொண்டுசெல்வதுதான் இலக்கியம் அல்லது கலை. அங்காடித்தெருவில் ஒருமிகைக்காட்சி. ஏழ்மையின் பரிதாபத்தைக் காண்பிக்க, டாகுமெண்டரி படங்களைப்போல பிச்சைக்காரர்களை மட்டும் காட்டிச்சென்றீர்கள். ஒரு உலகத்திலிருந்து இன்னொரு உலகத்திற்கு மாறுவதைப்போல உணர்வுக்காய் மாறும் காட்சி இயல்பில் தோற்றுவிடுகிறது.

அதே தவறு காவியத்தலைவனிலும். காளி சுதந்திரப்போராட்டத்திற்காய் பாடுபடும் இடங்களுக்கிடையில் காந்தியின் வீடியோ வருகிறது. இது நேர்த்தியா?  தயவுசெய்து இதுபற்றி பரிசீலனை செய்யுங்கள்.

கடைசிக்காட்சியும் அதுபோலவே, கோமதி, காளியின் அஸ்தியைக்கரைக்க கங்கைக்கரையில் நிற்பதாய் வரும் காட்சி இன்று நடப்பதுபோல அதிக வெளிச்சத்தில், புதியதாய் வந்து நிற்கிறது. கதையின் படி ஏறக்குறைய 50 ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் வரும் ஒரு காட்சி.

யார் குழந்தையை சுமக்கவேண்டும் என்பதை நான் தான் முடிவுசெய்யவேண்டும் என்ற அழகிய பெண்ணியல் சார்ந்த சிந்தனையும் அதைத் தக்கவைத்துக்கொள்ள தொடர்ந்துசெல்லவிருக்கும் எல்லையற்ற போராட்டங்களுக்குத்தயாராய் ஒரு பெண்ணின் கதை அழகாய் நிறுத்தப்படுகிறது.

யாருக்கும் யாரும் புத்தி சொல்லமுடியாது. இதுதான் வெற்றிக்கான ஃபார்முலா என்று எழுதமுடியாது. குடும்பத்தோடு அமர்ந்து பார்க்கும் ஒரு திரைப்படத்தைத் தரும் தொடர்ந்த உங்களது முயற்சி ஆசீர்வதிக்கப்பட்டது.

வெற்றியின் சூத்திரம் அறிந்துகொள்ள முயற்சிக்கும் வேகம் ஒருபுறம், ஒரு சாதாரண முயற்சியாய் இருந்துவிடக்கூடாதே என்கிற அக்கறை மறுபுறம். இரண்டும் கலந்து உங்களை ஆட்டிவைத்துக்கொண்டே இருக்கின்றன. இன்னும் சில முயற்சிகளில் இரண்டும் இணையும் அந்த இடம் உங்களுக்கு பிடிபட்டே தீரும். வாழ்த்துகள்.


எம்.கே.குமார்

Friday, October 03, 2014

அதிகம் அறியப்படாத அரசியல் கொலை - லால்பகதூர் சாஸ்திரி

லால் பகதூர் சாஸ்திரி, பாகிஸ்தான், ரஷ்யா அதிகாரிகளுடன்,  இறப்பதற்கு சில மணித்துளிகள்முன்.

***
அக்டோபர் 2 ல் பிறந்த முக்கிய ஆளுமைகளுல் இன்னொருவர் லால்பகதூர் சாஸ்திரி. காந்தியின் சத்திய சீடர்களுல் ஒருவர். இந்தியாவின் இரண்டாம் பிரதமர்.

1965ல் இந்தியா-பாகிஸ்தான் போரில் இந்தியா முன்னேறியதற்கு காரணம் சாஸ்திரிதான். அப்போரை ஒரு நிறுத்தம் நோக்கி கொண்டுவர இந்தியாவையும் பாகிஸ்தானையும் ரஷ்யா அழைத்திருந்தது.

ரஷ்யாவிற்குச் சென்ற சாஸ்திரி பிணமாக வந்தார். ஹார்ட் அட்டாக் என்று இன்றுவரை கூவிக்கொண்டிருக்கின்றன அனைத்து அரசாங்கங்களும். ஆனால் நடந்தென்ன?

  1. ரஷ்யாவிற்குச் செல்லும் முன் சாஸ்திரிக்கு உடல்நலத்தில் எந்தப்பிரச்சனையுமில்லை.
  2. இந்தியா-பாகிஸ்தான் போர் நிறுத்தத்தில் கையெழுத்துவிட்டு இரவு ஓய்வுக்குச் செல்கிறார். இரவு 10 மணிக்கு அறைக்கு வருகிறார்.
  3. இந்தியத்தூதர் டி.என்.கவுல் வீட்டிலிருந்து அவரது சமையற்காரர் ஜான் முகமது சமைத்த உணவு வருகிறது. கொஞ்சம் போல சாப்பிடுகிறார்.
  4. படுக்கையிலிருந்து மகளுக்கு போன் செய்து ’பாலருந்திவிட்டு தூங்கப்போகிறேன் அம்மா’, என்கிறார்.
  5. 1.20 மணிக்கு நெஞ்சு வலிப்பதாக தனது உதவியாளர் ஜகன்நாத் இருக்கும் அறைக்கதவைத்தட்டி தண்ணீர் கேட்கிறார். தண்ணீர் குடித்துவிட்டு படுக்கையில் அமரும்போதே மூர்ச்சையற்று விடுகிறார். சிறிது நேரத்தில் மரணம். அருகில் தெர்மோபிளாஸ்க் உருண்டு கிடைக்கிறது.
  6. அடுத்த பதினைந்து நிமிடங்களில் அவர் இறந்துவிட்டதாகச் சொல்லப்படுகிறது.
  7. அவரது உடல் போஸ்ட்-மார்ட்டம் செய்யப்படவேயில்லை. இந்தியா-ரஷ்யா என இரு அரசாங்கங்களும் இதற்கு ஆர்வம் காட்டவில்லை
  8. உடல் நீல நிறத்திலும் ஆங்காங்கு காயங்கள் இருந்ததாகவும் அவரது மனைவி சொல்லியிருக்கிறார்.
  9. 1970, அக்டோபர் 2, தனது கணவர் மரணம் தொடர்பாக நீதி விசாரணை கேட்கிறார் திருமதி சாஸ்திரி.
  10. இவரது மரணம் பற்றி இந்திய அரசு அதற்கு மேல் எந்த அக்கறையையும் காட்டவில்லை, பெயருக்கென்று ஒரு விசாரணைக் கமிஷனை அமைத்தது. ராஜ் நரைன் விசாரணைக்குழு.
  11. ராஜ் நரைன் விசாரணைக்குழுவின் ஒரு விசாரணை சம்பந்தப்பட்ட ஒரு தகவல் கூட இந்திய பாராளுமன்ற நூலகத்தில் இல்லை
  12. 2009ல் தகவல் அறியும் உரிமைச் சட்டம் வாயிலாக இது பற்றிக்கேட்டபோது, ஒரே ஒரு அறிக்கை மட்டுமே  உள்ளது. ஆனால் அது, நாட்டு இறையாண்மை சம்பந்தப்பட்டதால் வெளியிட முடியாது என்று பதில் அளித்துவிட்டது பிரதமர் அலுவலகம்.
  13. 1977ல், சாஸ்திரியின் மரணம் குறித்து அறிந்த இரண்டு பேரை விசாரணைக்கு அழைத்தது பராளுமன்ற கூட்டு சபை. ஒருவர் ஆர்.என்.சுஹா, சாஸ்திரியின் மருத்துவர். ரஷ்யாவில் அவருடன் இருந்தவர். விசாரணைக்கு டெல்லி நோக்கி வந்துகொண்டிருந்தபோது ட்ர்க் லோரியால் மோதப்பட்டு சாலையில் மரணம் அடைந்தார். இது தற்செயலா?
  14. இன்னொருவர், ராம்நாத். சாஸ்திரியின் வேலைக்காரர். ரஷ்யாவில் உடன் இருந்தவர். “இதுவரை மனதை வதைத்துக் கொண்டிருந்ததையெல்லாம் இன்று சொல்லிவிடுகிறேன் அம்மா”, என்று சாஸ்திரியின் மனைவியிடம் சொல்லிவிட்டு, பார்லிமெண்டுக்கு நடந்து வந்தவரை இன்னொரு லோரி அடித்து கால்களை இழந்து நினைவையும் இழந்ததார். இதுவும் தற்செயலானதாய் இருக்கமுடியுமா?

எம்.கே.குமார்

Search This Blog